Treinen

'De oplossing is natuurlijk ongelooflijk eenvoudig. (...) Meer openbaar vervoer, meer treinen bijvoorbeeld. Maar er zijn mensen die treinen haten. Niet omdat ze soms te laat zijn, niet omdat ze dikwijls wat vuil zijn en omdat je in het buffet vijf minuten na het vertrek alleen nog Kitkat kunt krijgen. Nee, deze apostelen van de nieuwe moraliteit haten treinen omdat je ze niet kunt bezitten en als je iets niet kunt bezitten, hoe kan het dan de moeite waard zijn om het te hebben ? Dat is het probleem met het openbaar vervoer. Een individu kan geen trein of bus bezitten, hij kan ze alleen gebruiken voor de trip die hij wil maken. Op het einde moet hij ze teruggeven en, wat veel erger is, door anderen laten gebruiken. Mensen moeten treinen delen en sommige mensen willen niets delen.'

Lut Debroey, in Mensen Onderweg van juli-augustus 2007.

Verval

'Ook de tijd is een geniale kunstenaar. Afbladderende muren zijn abstracte fresco's, gemaakt door de tijd. Verval mag je laten zien, vind ik, want restauratie leidt al te vaak tot 'patisserie'. De tijd geeft voorwerpen een tweede huid. Roest en patina aanzie ik niet als sleet : het is een soort liefdesact tussen het kosmische en de materie.'

Axel Vervoordt, antiquair, in De Tijdbestedingen van zaterdag 28 april.

Twee ezels

'In de winkel koop ik brood en kaas,in het café bestel ik bier, koffie en een reep Côte d'Or.De eerste maaltijd van een reis moet een zegen zijn, anders is een tocht gedoemd tot mislukken.'

Michiel Hendryckx, op de eerste paginavan 'Twee ezels, een jongensboek' over zijn reis met een muilezel in 1990.

In het boek staat wat verder : 'Eerst stond Odin (de muilezel) hier aan de rand van het voetbalveld. Hij was een welkome attractie voor de dorpskinderen en dat maakte hem zenuwachtig. Ik heb hem verhuisd naar een afgelegen wei. De eenzaamheid maakte hem kalm. Als ik hem rustig zie, word ik dat ook. Dat is ons verzorgend instinct. Een deel van ons geluk ligt in het verzorgen. Als we iemand, een dier, een tuin kunnen helpen in harmonie te leven, dan worden wij ook beter. Zo zijn we nu eenmaal. Geven als zelfbehoud.'

Elders in het boek (p. 89) las ik : 'Ik ben de eenzame vreemdeling die zijn doel bereikt heeft en ik ben niet gelukkig. Ik word overmand door het Compostella-gevoel, dezelfde teleurstelling waar alle pelgrims over schrijven bij hun aankomst in Santiago. Het mooiste was het verlangen, de bevrediging van dat verlangen is stilstand. Het is het moment van voorbij-zijn, een vorm van dood. Jammer dat we nooit post krijgen uit het hiernamaals, die zou wel eens van dezelfde teneur kunnen zijn.'

Het koninkrijk der hemelen, dat is hier.

'Ik denk, als je op het eind kunt zeggendat je zo weinig mogelijk mensen ongelukkig hebt gemaakt, dan is het zinvol geweest. Perfect zelfs. Het koninkrijk der hemelen, dat is hier. En voor mij ook : in de zomer in de zee spelen, in de winter onder vrienden zijn. En boeken lezen, zomer en winter, in een hoekje voor mij alleen. Mijn vrouw vindt dat prima.'

Fred Janssen, in De Standaard Weekend van 8 juli.

Walen zijn anders

'Walen zijn anders. Zij roemen hun eigen bescheidenheid niet.Zij zijn hartelijker dan Vlamingen. Zij voelen zich meer Belg dan Waal.Zij zoeken koortsachtig argumenten om het vorstenhuis ernstig te blijven nemen. Zij zijn minder cynisch, maar daarom niet minder geestig, en ze gaan vlugger dood.'

Rik Torfs, in De Standaard van 14 juni.

In hetzelfde artikel schrijft hij ook :
'Want neem nu dat het lukt, dat Vlaanderen eindelijk onafhankelijk wordt,en toch alle problemen van de wereld niet opgelost blijken te zijn.Wat dan ?De enige bok die je nooit mag schieten, is de zondebok.Want als hij dood is,word je verantwoordelijk voor je eigen mislukkingen.'

Love ! Yeah !

U hebt het wellicht ook al meegemaakt.Na een eindeloze vliegreis, waarbij mensen urenlang tegen elkaar aanplakken, vormen zich een uur voor de landing lange wachtrijen nabij de toiletten. Daar staat de vermoeide mens te kijk voor zijn soortgenoten. Stoppelbaarden ontluiken. De adem ruikt niet meer zo fris. Haar klit aan elkaar. Vrouwen verbergen ongemakkelijk hun verval terwijl ze ergens tegen aanleunen in de iets te smalle gang. Er is weinig plaats. Er zijn veel mensen. Liefde is dan : zonder franjes verdraagzaam blijven. Niet moeilijk doen over je eigen eindigheid. Vooral niet te veel kijken naar andere mensen. Hen niet beter willen leren kennen. Hen niet absoluut proberen te beminnen. Hen gewoon met rust laten. Yeah !

Rik Torfs, in De Standaard van 8 maart.

Kleinkinderen

Ze dragen de dagen vooruit
als wij niet meer op volle kracht
naar de avond gaan,
als de pijnscheut vlijmt
door de ruggegraat van de nacht
even, maar voelbaar toegebracht.

Ze eigenen zich je stem toe
en de kleur van je vroege haar
en soms een huilbui die reinigend
de kiemkracht besproeit
en voor wildgroei behoedt.

Ze nemen grondgebied in, ongevraagd
alsof het altijd al eigendom was,
ze eigenen zich percelen toe
die je jarenlang braak liet liggen,
het beste verloren verdronken land.

Ze spelen de ernst van je lachen na
en willen horen en zien en voelen
hoe het werkelijk toegaat
in het stroomgebied zonder horizon
dat je grensgebied is geworden.

LOU VLEUGELHOF