dinsdag 16 juni 2009

Dankbaarheid

Het boek Nonviolent Communication - A Language of Life van Marshall B. Rosenberg heb ik nu volledig gelezen. Havi Brooks had mij via haar website attent gemaakt op het boek en onlangs schreef zo nog eens een artikel op haar blog waarom ze het boek zo belangrijk vindt.

Zelf schreef ik enkele weken geleden al een tekstje naar aanleiding van het boek. De lectuur heeft mij niet alleen (opnieuw) doen inzien dat we heel vaak nogal gewelddadig met mekaar spreken. Het boek geeft ook aan hoe dat komt, en hoe je het kan veranderen. Probleempje wel : 't gaat niet vanzelf ! Onvoorstelbaar hoe onze gewoontes inzake communiceren zo vastgeroest zijn.

Het laatste hoofdstuk - over dankbaarheid - begint met een citaat van Sam Keen. Te mooi - en te belangrijk - om hier niet over te nemen :

... the more you become a connoisseur of gratitude, the less you are a victim of resentment, depression, and despair.
Gratitude will act as an elixir that will gradually dissolve the hard shell of your ego - your need to possess and control - and transform you into a generous being.
The sense of gratitude produces true spiritual alchemy, makes us magnanimous - large souled.

In dat laatste hoofdstuk, over dankbaarheid dus, staat een antwoord op de vraag die ik enkele dagen geleden stelde: zit er toch een lastig kantje aan het iemand-prijzen?

Mensen beoordelen is geen goede gewoonte. En dus is er fundemanteel weinig verschil tussen de uitspraak : Wat jij doet is verkeerd. - en de uitspraak : Wat jij doet is goed.

De twee uitspraken willen manipuleren, willen het gedrag van de ander sturen of veranderen in een richting die wij liever willen.

Dus nooit nog iemand prijzen ? Toch wel, het is een fundamentele behoefte van elke mens, geprezen en gewaardeerd te worden, zegt Rosenberg. Let wel op wanneer en hoe je het doet.

Misschien vind je de volgende teksten ook interessant :
Geen opmerkingen:

zondag 14 juni 2009

Onkruid tussen groene scheuten

In De Tijd van donderdag 11 juni stond een artikel van Nouriel Roubini met een aantal alarmerende interessante zaken over de economische crisis. Roubini is bekend omdat hij de huidige crisis enige jaren geleden al zag aankomen.

Zoals velen vraagt hij zich af hoe het met de economie de komende jaren zal gesteld zijn. Hij waarschuwt en zegt dat er tussen de groene scheuten flink wat onkruid staat.

  • De werkloosheid zal nog erg hoog blijven (meer dan 10 procent in de ontwikkelde landen). Dat is slecht nieuws voor de consumptie, en voor al de winkels en bedrijven die daarvan afhankelijk zijn (er worden minder kleren gekocht, minder GSM's, minder auto's, minder computers, minder reizen geboekt, enzovoort).
  • Vele gezinnen zitten met schulden die ze niet kunnen afbetalen. Evenzo geldt dit voor heel wat bedrijven. Het verhaal van de banken kennen we reeds. Wegens hun groot belang is de overheid hier ter hulp gekomen. Maar voor de gezinnen en bedrijven zal dit niet zo zijn. De banken zullen dus opnieuw verlies lijden als ze hun leningen niet terugbetaald krijgen. Banken die verlies lijden zullen niet snel geneigd zijn om nieuwe leningen toe te staan.
  • In de landen waar de overheid zelf diep in de schulden zit zullen de inwoners nog sterker de broeksriem moeten aanspannen (de situatie in Letland is erg slecht bijvoorbeeld). Dit heeft ook ernstige gevolgen voor de buurlanden (Zweden !).
  • Al de actoren in de economie (de gezinnen, bedrijven en de overheid) zullen allereerst hun schulden proberen te verminderen. Dat is de eerste bekommernis. Meer consumeren zit er voorlopig zeker niet in. En wie weinig of geen schulden heeft is vandaag erg bang voor de toekomst. Zal ik mijn job kunnen houden ? Zal mijn huis misschien minder waard worden ? Hoeveel beleggingen ben ik voorgoed verloren ? Voldoende redenen om niet te consumeren, maar wel te sparen.
  • De banken zijn door de crisis zwaar beschadigd. Ze hebben steun gekregen van de overheid maar zitten nog met veel onzekerheden. Hun financiële basis was de laatste jaren ook erg klein geworden. Ze zullen om deze reden ook terughoudend zijn om veel nieuwe leningen toe te kennen, omdat ze het geld niet hebben of omdat ze het risico te groot vinden.
  • Met al deze parameters zo negatief zullen de meeste ondernemingen ook niet veel kunnen produceren, en zullen ze dus weinig aanwerven en investeren.
  • Als het geld zo moeilijk te krijgen zal zijn zullen de rentevoeten omhoog gaan. Geld lenen zal duur worden. Vooral voor de overheid is dat slecht nieuws, want die heeft het laatste jaar de schuiven bijna helemaal leeg moeten halen. De overheid zal bij de gezinnen en bedrijven misschien extra moeten aankloppen met uitgestoken handen om vers geld te vragen.
  • Sommige centrale banken drukken geld bij om de economie niet volledig te laten stilvallen. Dat is niet slecht, maar voorzichtigheid is geboden. We moeten vermijden dat dit extra geld niet opnieuw voor speculatie en risico's gebruikt wordt.
  • Ook al hebben we vandaag misschien de bodem bereikt, een economische groei zoals enkele jaren geleden zal niet voor binnenkort zijn.

Misschien vind je de volgende teksten ook interessant :
Geen opmerkingen:

zaterdag 13 juni 2009

Hoogopgeleid

In De Standaard van vrijdag 12 juni maakt Mia Doornaert zich vrolijk over een analyse van het verlies van de sociaal-democraten bij de Europese verkiezingen in de meeste landen.

Zij citeert de Nederlandse PvdA-minister van Onderwijs, Ronald Plaskerk :

De PvdA heeft het contact met de achterban uit de volkswijken verloren.

Er zijn te veel hoogopgeleide mensen in de PvdA.

Zij stipt aan dat onze SP.A ook al heeft vastgesteld dat ze te weinig mensen uit de bescheiden bevolkingsklassen onder haar gekozenen heeft. En dat de Franse socialisten, die op 7 juni eveneens rake klappen kregen, ervoor bekend staan dat ze 'een partij van intellectuelen en leraars' zijn.

Daar is op zichzelf niets mis mee, gaat Doornaert verder. En ze somt enkele personen op die - desondanks - hun socialistische partij naar successen leidden.

Ze besluit :

De sociaal-democraten moeten inzien dat ze opnieuw moeten luisteren naar 'de mensen' in plaats van naar de tv-debatten. Niet de opleiding is doorslaggevend, maar een gevoel van lotsverbondheid, en dat is verdwenen tussen het gewone volk en de linkse yuppies.

Ik dacht aan wat ik eerder schreef over de herder en zijn schapen:

Een herder ruikt naar zijn schapen, hun vuil zit in zijn kleren. Welk een opdracht is het niet om voor jezelf toe te laten dat 'het vuil' van een andere mens in jouw kleren zit.

Ik denk dat je pas dan kan zeggen dat je echt geluisterd hebt naar 'de mensen'.

Misschien vind je de volgende teksten ook interessant:
Geen opmerkingen:

donderdag 11 juni 2009

Goede daden

Naar het einde van zijn zeven maanden verblijf in een trappistenklooster schrijft Henri Nouwen dat hij een volkomen nieuw besef van gemeenschap heeft gekregen :
Toen ik ervoer dat ik in de communiteit werd aanvaard, dat mijn vergissingen nauwelijks bekritiseerd werden en mijn goede daden nauwelijks geprezen, (...)
Daar moest ik even van stilstaan. Als hij zegt : mijn vergissingen werden nauwelijks bekritiseerd, dan begrijp ik dat. Het is geen goede gemeenschap waar mensen elkaar voortdurend op hun fouten wijzen.
Maar als Nouwen schrijft : dat mijn goede daden nauwelijks geprezen werden, dan stop ik even. Dat is een grote stap. Ik dacht dat het een goede praktijk was om mekaar te prijzen ?
Zit er misschien toch ergens een lastig kantje aan het iemand-prijzen ? Waar zou dat dan wel zijn ?
Misschien vind je de volgende teksten ook interessant :
Geen opmerkingen:

maandag 8 juni 2009

Compostella


Begin april dit jaar vertrok Pascal V, een goeie vriend van onze zoon, op bedevaart naar Santiago de Compostella. We kennen zijn ouders al lang - ze wonen enkele straten verder - en lezen dus met interesse het verslag dat hij op een blog bijhoudt. Op dit moment is hij niet zo ver meer van het einddoel, zijn foto-album van de tocht is al indrukwekkend (deel 1 staat hier).

In het boek 'Twee ezels - Een jongensboek' van Michiel Hendryckx las ik : 

'Ik ben de eenzame vreemdeling die zijn doel bereikt heeft en ik ben niet gelukkig. Ik word overmand door het Compostella-gevoel, dezelfde teleurstelling waar alle pelgrims over schrijven bij hun aankomst in Santiago. Het mooiste was het verlangen, de bevrediging van dat verlangen is stilstand.'

In het boek 'Vreemdeling in het paradijs' van Henri Nouwen las ik ongeveer hetzelfde : 

Wie denkt dat hij aangekomen is, is de weg kwijtgeraakt. Wie denkt dat hij zijn doel heeft bereikt, heeft het gemist. Wie denkt dat hij een heilige is, is een duivel.'

Pascal zal nu bijna zijn doel bereikt hebben. Op 1 juni schreef hij :

My dear friends,

The 1st of June I stood at the "Cruz the Ferro" where I left a stone which I carried from my starting location some 1600 kms ago in France. Symbolicly we celebrate this as the removal of our sorrows and sufferings and to bring hope for a brighter future for everybody. Like me, some 100000 pelgrims more will have done the same this year and next year there will be even more for sure.

So, this is where I will symbolicly leave my writings and will let the pictures speak further on while I complete the last steps to Santiago. 

Best regards and C U in July or later on,

Pascal


Ik wens hem hoe dan ook een diep gevoel van tevredenheid bij zijn aankomst in Santiago. 
Geen opmerkingen:

zaterdag 6 juni 2009

Elke dag is een prachtige dag ...

Bijna tien jaar geleden kocht ik een onooglijk boekje in de Standaard Boekhandel, van Hein Stufkens: In vrede leven - Een gids voor gelijkmoedigheid.
Ik ben het nu terug aan het lezen, in kleine stukjes (het ligt in 'het kleinste kamertje' van ons huis...) .
Het is een zeer goed boekje. Omdat het op een bondige wijze alles wat belangrijk is op een duidelijke wijze op een rij zet. De bondigheid van het boek is misschien in een eerste lezing een nadeel. Je krijgt veel informatie in een kort bestek. Maar als ik uit een brandend huis één boek nog zou kunnen redden, dan zou dit een grote kansmaker zijn.
Door een boek als dit ben ik ook gaan beseffen dat we in het leven niet moeten streven naar geluk, maar naar vrede. 
Het citaat hierna is louter toevallig gekozen, ik las het deze morgen, in het hoofdstukje over 'Angst voor de dood'.
Welke filosofische of religieuze troost je ook zoekt, niets kan je doodsangst wegnemen zolang je niet werkelijk ten volle leeft.
Waarom zoekt je 'ik' iets blijvends ?
Waarom wil het zich vastklampen aan iets dat niet vergaat ?
Omdat je onvervuld bent.
Als je voldoende hebt gegeten heb je geen honger meer, als voldoende hebt gedronken is je dorst verdwenen, als je een bevredigend seksueel leven hebt ben je niet geobsedeerd door seksualiteit.
Hetzelfde geldt voor het leven: als je ten volle je leven geleefd hebt, dan verdwijnt je gehechtheid aan het leven en je obsessie met een leven na de dood.
Dit is in psychologisch opzicht de sleutel voor gelijkmoedigheid ten aanzien van de dood: dat je letterlijk 'genoeg' hebt van het leven, dat je bestaan 'voldoende' is geweest. (...)
Naarmate je meer 'ja' zegt tegen het leven, ben je steeds minder geobsedeerd door de vraag of je er na je dood ook nog zult zijn!
Angst voor de dood is dus eigenlijk de angst dat je niet ten volle geleefd hebt. Leef je wél ten volle, dan is, zoals de Indianen het zeggen, elke dag een prachtige dag om te sterven... (...)
We kunnen ook pas echt in vrede sterven als we 'voldaan' zijn, als alles 'volbracht' is wat wij moesten volbrengen, als we (minstens innerlijk) de dingen afgemaakt hebben die we in ons leven hebben laten liggen.
Misschien vind je de volgende teksten ook interessant:
Geen opmerkingen:

donderdag 4 juni 2009

Genève

Gisteren, drie juni, is in Genève de jaarlijkse Internationale Arbeidsconferentie begonnen. Het is een bijeenkomst die meer dan twee weken zal duren, en afgevaardigden samenbrengt uit alle landen in de wereld. Per land zijn er afgevaardigden van de werknemers (vakbonden dus), werkgeversafgevaardigden, en overheidsafgevaardigheden. Drieledig overleg dus, tripartide in het jargon, zoals het hoort inzake wetgeving omtrent arbeid.
België is steeds een belangrijke speler geweest in deze Conferentie. Zo wordt Luc Cortebeeck (voorzitter ACV) al jarenlang door de werknemersafgevaardigden op de conferentie gekozen als de voorzitter van de commissie die zich buigt over de toepassing van de arbeidsnormen in de landen van de wereld.
De vakbond ACV is met een ganse ploeg aanwezig in Genève. Voor de eerste keer kunnen we via een blog hun activiteiten volgen: aanbevolen lectuur, heel toegankelijk - vind ik toch. De studie en de aanpak van de wereldwijde crisis staat onder meer op de agenda van de Conferentie, en dat is toch iets dat iedereen aanbelangt.
Het opstellen van minimale sociale regels is een belangrijk werk. Dit geldt ook voor het opvolgen of die regels nageleefd worden. Ik ben blij dat ik vrienden en collega's heb die daarvoor willen vechten. Het ligt niet zo in mijn aard om op de barricaden te staan of op de tafel te slaan. Maar ik weet dat dat soms nodig is. 

Misschien vind je de volgende teksten ook interessant :
Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)